Nu ruim een jaar geleden had ons hondje Lou-Lou een flinke dip. At niet meer en bleef alleen maar op haar bankje liggen. Er zat totaal geen leven meer in. Ze is toen een aantal dagen in de dierenkliniek in St Jansteen opgenomen geweest en bij onderzoeken tijdens en na dat verblijf werd de ziekte van Cushing geconstateerd. Een ernstige aandoening met een hele lastige behandeling. Een behandeling die zelfs fataal kan aflopen. Wij hadden dan ook twijfels of we voor een behandeling (medicijnen of operatie) zouden kiezen. Langzaam aan kwam er terug leven in het kleine, inmiddels wat uitgemergeld lijfje van Lou-Lou en de staart kon weer kwispelen. Dat was voor ons een reden om op ons gevoel af te gaan.

Hoewel de dierenarts er niet helemaal mee eens was, hebben we afgezien van behandeling. Gezien haar leeftijd is een operatie risicovol en de medicijnen behandeling is eerst “uitproberen” wat voor haar de juiste dosis is. Met grote kans op fatale afloop als niet snel de juiste dosis gevonden werd. Niet experimenteren op ons hondje!  Voor ons was het belangrijkste dat Lou-Lou nog wat plezier zou hebben. Pijnloos plezier zonder gebreken. En haar ogen vertelden ons dat ze dat had. En hoe lang of kort het nog mocht zijn, een prettig pijnloos levensrestje was het belangrijkste.

Nu zijn we dus ruim een jaar verder en onze beslissing bleek (tot nu toe) de juiste te zijn. Lou-Lou wordt komende week 15 (!) en voor die leeftijd zit er behoorlijk wat leven in. Ze eet er weer goed van, doet niets liever dan wandelen en regelmatig straalt er weer kattekwaad uit haar ogen. We kunnen gerust zeggen dat we dagelijks blij zijn dat we op ons gevoel af gegaan zijn en deze keer niet naar de dierenarts geluisterd hebben. We houden haar natuurlijk wel scherp in de gaten, knuffelen en spelen elke dag met haar en genieten elke dag. Komende zomer laten we haar weer testen hoe het met de aandoening staat en dan zien we verder. Voorlopig blijkt dus dat het gevoel soms meer zegt dan een opleiding.