Gisteren dus een bezoekje gebracht aan de huisarts betreffende de pijn in m’n voet. Gelukkig is er niks gebroken. Maar blijkbaar is er een pees in m’n voet gescheurd en dat heeft waarschijnlijk een ontsteking veroorzaakt. Dus dokkie schrijft rust en ontstekingsremmers voor. Alleen ben ik niet het type dat snel medicijnen slikt. Mede omdat mijn lichaam op sommige medicijnen (ook ontstekingsremmers) nogal heftig reageer. :-/
Vanmorgen m’n chef op de hoogte gebracht en een extra mannetje aangevraagd voor het veldwerk hier. Dan kan ik m’n pootje rust geven terwijl ik wat administratie afwerk en een revisie stop voorbereid. Gelukkig is zoiets bij m’n werkgever prima te regelen. Ik mag ook op dat gebied niet klagen over m’n baas.
Bij de reacties op het logje van gisteren werd er ook gereageerd op het feit dat ik een vergadering voor liet gaan. Renesmurf merkte (best wel terecht) op: hoe belangrijk kan een vergadering zijn ten opzichte van je gezondheid? Voor mij vrij simpel, ik ben voor m’n werk niet alleen verantwoordelijk voor mezelf. Maar vooral ook voor de veiligheid, werk kwaliteit en gezondheid van de mensen die ik inzet. En aangezien de pijn toch niet op 1 dag zou wegtrekken, was een dagje langer met een vraagteken een kleinigheid ten opzichte van belangrijke afspraken voor werkzaamheden.
Zoals het voor iedere uitvoerder of gelijkwaardige functie zou moeten zijn:
je hebt je werk pas goed gedaan als het personeel ‘s avonds gezond en lachend naar huis gaat en graag terugkomt om voor je te werken. En dan is kwaliteit van het werk ook vaak gegarandeerd.
1 x gelezen ¦
Tag(s): medisch, voet
Culinair
Er zijn 13 reacties op “Basaal probleempje (2)”:
Gelukkig dat er niets gebroken is Frank maar een peesscheuring is natuurlijk ook niet zo leuk. Kan me helemaal voorstellen dat je voorzichtig bent met die medicijnen (doe ik zelf altijd ook). Nobel dat je de kwaliteit van je werk boven je eigen gezondheid plaatst maar je mag zo af en toe ook best aan je zelf denken hoor (het werk gaat echt wel door, denk ik). Beterschap!
Wees toch maar voorzichtig, want je hebt maar één gezondheid (of zoiets). Maar ik snap het wel dat je sommige dingen wilt laten primeren.
Gun die voet van je maar voldoende rust!
Mooi dat er niets gebroken is!! Wat je laatste deel betrefd. Toen ik meewerkend voorman was, gebeurde het ook dat ik toch nog een dag doorwerkte al ik bv strondziek was geworden. Soms moet je die keus maken…
Oh gelukkig niks gebroken. Maar iets gescheurd is ook nie mis en doet vaak nog zeerder…
Toch heb ik (sorry) wel even moeten lachen, want ik zag je al zitten met je teen in het gips. (weet wel dat ze tenen in ingipsen, maar vond het een geinige voorstelling)
níet ingipsen that must be :cool
Ach ja ik ken dat wel… de verantwoordelijkheid voor het werk, voor het team etc. Dan ga je vaak net iets langer door dan de anderen. Gelukkig valt het mee met je voet, doe maar rustig aan dan!
Dat is in ieder geval beter dan verplicht thuis zitten… of de zaak in het gips.
en toch (vrouwen, altijd het laatste woord): je schrijft dat veiligheid en gezondheid belangrijk zijn. Moet jij dan niet het goede voorbeeld geven en de juiste aandacht te geven aan een signaal van je eigen lichaam? :-/
als het echt gebroken was had je vast te veel pijn om nog in staat te zijn ook maar iets te doen.
Vervelend is het wel, maar het zal ook wel weer goedkomen.
Verzorg je goed Frank! Alvast een spoedige en volledige beterschap!!!
Personeel lachend zien vertrekken is inderdaad heel belangrijk! Dat doe ik de laatste tijd niet meer, vandaar dat ik ook ontslag heb genomen bij mijn huidige baan..
aha,, dus je herkent mijn pijn als geen ander….ik slik van nature ook niks, omdat ik de instelling heb van, alles gaat vanzelf weer over. Het duurt wat langer zonder medicijn. Nu ik ff niks mag, zou ik graag pijnstillers slikken, je wordt er zo moe van.
Dus ik herken je dillema…..
Reageren kan hier: