4 uur vanmorgen schoven langzaam de rolluiken voor m’n ogen open. Veel te vroeg natuurlijk en geestelijk maar half wakker. De trend voor vandaag is gezet. Dat wordt niks dus.

Nog even proberen om te blijven liggen, maar bepaalde delen van m’n lichaam schreeuwen om een sanitaire noodlanding te maken. Dus moest ik dat lijf wel in beweging zetten. Ook al voelde het meer aan als een blok beton zonder motorische eigenschappen. Na sanitair en was ritueel nog niks opgefrist en terug naar bed is ook geen optie. Het enigste onderdeel van m’n lichaam dat energie heeft zijn m’n oogleden. Die blijven open. Oke, dan maar wat eten en vroeger door rijden naar m’n werk. Achterlijk, ik zou eigenlijk pas om 8 uur beginnen vandaag in plaats van 6 uur.

Inmiddels is het bijna middag geworden. De energie in m’n oogleden is ook al vervaagd en de rest draait op noodstroom lijkt het wel. Was het maar al avond. Gaan slapen en morgen hopelijk met goed opgeladen batterijen een nieuwe dag aanvangen.

Tot die tijd:

Het wordt toch niks meer vandaag.