Het zijn de afgelopen maanden roerige tijden geweest in “huize DaniFra”. Naast het inmiddels traditionele klussen hadden we vorig jaar november last van ongewenste bezoekers. Wat kan een inbraak een invloed op je leven hebben zeg! Niet alleen vermiste eigendommen en geld, maar vooral het gevoel dat er iemand in je huis geweest is en de aanblik van de ravage als je thuis komt. Je staat echt even te koken van woede! Mochten we betreffende persoon / personen op heterdaad betrapt hebben, ik zou niet weten wat ik gedaan zou hebben. Maar waarschijnlijk mezelf flink in de nesten werken vrees ik. Je bent gewoon de controle over je rationele denken kwijt.
De ravage bij de inbraak was in onze slaapkamer. En die hebben we dan na het bezoek van de technische recherche helemaal opnieuw ingericht. Om toch weer het gevoel te krijgen dat het van je zelf is, niet een ruimte waar die kl***-leiers bezig geweest zijn.

Tijdens de kerstvakantie aan het klussen geweest met de cv. Er moest een radiator vervangen worden. En in een oud huis waar een gedeelte van de cv-leiding op een hele rare manier en lastige plaats weg gewerkt zijn, leverde dat wel eens een paar kracht termen op. Maar over het algemeen ging het aansluiten goed. Tot bleek dat 2 radiatoren geen doorstroming meer hadden en dus koud bleven. En natuurlijk net tijdens een paar ouderwetse winter weken. Gelukkig hebben we nog een houtkachel, dus warmte was er wel in huiskamer. In ieder geval even de leidingen na gelopen, bleek er een automatische ontluchting niet te ontluchten, maar te ontwateren. Dat werd dus met spoed systeem aflaten en de andere dag om nieuw materiaal. Maar ook dat is opgelost en allles werkt weer super.

Tja, en dan begin je aan een nieuw jaar. Natuurlijk met de gedachte nieuwe ronde nieuwe kansen. Dat bleek 9 januari wel. Op weg naar een bespreking dacht ik nog even een losplaats voor een vrachtwagen van ons te controleren in de polder. Polderweg lag goed, er was gestrooid. Behalve halverwege dus. En vlak voor een bocht sprong er een hond uit de sloot over de weg. Vlak voor m’n motorkap. Gelukkig lag m’n snelheid erg laag en had ik het besef om niet op de rem te trappen maar terug te schakelen. Remmen op de motor is in zo’n geval verstandiger. Maar ja, ik had wel een automatische reflex om uit te wijken voor de hond. En dát had ik dus niet moeten doen. Na enkele tellen zat ik te kijken naar een sloot kant die ik liever niet van zo dichtbij gezien had. Maar de hond heeft het overleefd en ik ben met de schrik vrij gekomen. Alleen de auto….
De Mazda Demio lijkt nu meer op een Mazda Deukio met een akelige grijns op z’n front.

En zo zie je maar weer: als je geen tijd hebt om te bloggen maak je de “leukste” dingen mee en heb je inspiratie.
Benieuwd of dat zo door gaat. In ieder geval zijn jullie weer een beetje op de hoogte.