Tussen alle vlaggetjes, slingers en getoeter door blijft huize DaniFra een oranje vrije zone. Hier geen voetbal gekte. Geen onderbrekingen van de bezigheden om naar het WK te kijken. Niks van dat alles. Hier stopt het leven niet als 22 man tegen een balletje gaan trappen. Het voetbal heeft wel één voordeel, op het werk wordt tijdens een wedstrijd de boel zo goed als stil gelegd en dat levert voor mij dan weer enkele extra vrije uren op, die dan weer gebruikt worden voor werkzaamheden thuis of in de tuin. Toch nog iets positiefs aan het WK!
Maar ik zal blij zijn als het WK achter de rug is. Dan worden hopelijk die k*t-toeters opgeruimd!

Nu ruim een jaar geleden had ons hondje Lou-Lou een flinke dip. At niet meer en bleef alleen maar op haar bankje liggen. Er zat totaal geen leven meer in. Ze is toen een aantal dagen in de dierenkliniek in St Jansteen opgenomen geweest en bij onderzoeken tijdens en na dat verblijf werd de ziekte van Cushing geconstateerd. Een ernstige aandoening met een hele lastige behandeling. Een behandeling die zelfs fataal kan aflopen. Wij hadden dan ook twijfels of we voor een behandeling (medicijnen of operatie) zouden kiezen. Langzaam aan kwam er terug leven in het kleine, inmiddels wat uitgemergeld lijfje van Lou-Lou en de staart kon weer kwispelen. Dat was voor ons een reden om op ons gevoel af te gaan.

Zo, de oliebollen zijn verteerd, kerstspul opgeruimd, het huis weer op orde en weer aan het werk. Het “normale” dagelijkse ritme kan weer opgepikt worden. En ik moet zeggen dat ik er weinig moeite mee heb. Alles draait weer als vanouds en de wekker is ‘s morgens weer overbodig. Ik ben toch wakker voor dat ding afgaat.
De fiets is weer klaar gemaakt voor het woon/werk verkeer dus als nu de wegen nog eens fatsoenlijk worden kan het lichaam weer dagelijks in beweging komen. Ik ben klaar voor 2010!